Hrappsnes

Hrappsnes

During one of his many journeys through Borgarfjörður, Bishop Guðmundur stopped at the Reykholt estate to rest for a few nights. He traveled with a large entourage, which included a servant named Hrappur, sometimes also called Hrafn, who worked as the bishop's horse-handler.

One day, Hrappur was sent out into the valley to search for some missing horses. He stopped at a local farm to ask if anyone had seen them and struck up a conversation with a young woman standing outside. High up on the gable of the farmhouse roof perched a large raven, croaking loudly and incessantly.

Wanting to show off, Hrappur arrogantly claimed that he had the rare ability to understand the language of birds. He looked at the young woman and smirked, "That raven is saying that you are fated to die soon."

The young woman stared back at him and replied coldly, "I don't believe that's true. What he is actually saying is that tomorrow, at this very hour, he is going to eat the eyes right out of your head."

Hrappur scoffed at her grim warning, brushed it off completely, and went on his way. He spent the entire rest of the day wandering the valley in search of the horses. But later that night, he slipped into the churning waters of the Reykjadalsá river and drowned.

The following morning, his lifeless body washed up on a gravel bank along the river—a spot that has been known ever since as Hrappsnes (or Hrafnsnes, meaning Raven's Point). The nearby river crossing also took his name, becoming known as Hrappsvað. When the locals finally found him, his corpse was completely unharmed, save for one gruesome detail: the ravens had already descended upon him and pecked out both of his eyes.

Online course from DSGN

 

Original text

(Eptir almennri sögn Reykdælínga í Borgarfirði.)

Þegar Guðmundur biskup var á ferðum sínum um Borgarfjörð, kom hann að Reykholti, og dvaldi þar nokkrar nætur. Hann hafði með sèr sveina marga. Einn þeirra hèt Hrappur eða Hrafn. Hann var hestamaður biskups. Hrappur kom á bæ einn í dalnum til að spyrja að hestum, sem hann vantaði. Hann fann stúlku á bænum, og sat hrafn á bæarbustinni og krúnkaði mikið. Hrappur lèzt af monti kunna fuglamál, og segir við stúlkuna: „Þessi hrafn segir þig feiga.“ „Ekki mun það vera,“ segir stúlkan, „en hann er að segja þèr frá því, að á morgun um þetta leyti ætli hann að èta úr þèr augun.“ Hrappur lagði eingan trúnað á þetta og fór leiðar sinnar. Leitaði hann hestanna þann dag allan, en um nóttina drukknaði hann í Reykjadalsá. Morguninn eptir fannst hann rekinn á eyri þeirri við ána, sem nú heitir Hrappsnes, eða Hrafnsnes. Vaðið, sem þar er á ánni, er og kent við hann síðan, og kallað Hrappsvað, eða Hrafnsvað. Þegar Hrappur fannst, var hann óskaddaður að öllu, nema hrafnarnir voru búnir að kroppa úr honum augun.

Back