Hryggjarliður á hnífsoddi
A certain widow lived on her farm in the north. She was well-off and capable in all things, and so there were various men who proposed to her, and among them was a sorcerer in the neighborhood, and she refused him. The widow was second-sighted, and therefore found it easier to guard herself. Shortly later, she was portioning out food in the pantry one evening, and cutting blood pudding with a knife. She then saw a spectre moving inwards along the passageway, and it came into the pantry doorway. The woman stood with the knife in her hand and looked steadily and unafraid at the spectre. The spectre hesitated and sought an opportunity to get to the woman's side, or behind her, because an unclean spirit never attacks a fearless person from the front. The widow saw that the spectre was all black, but had a white spot. She thrust the knife at this spot; there was then a loud crack, so that the woman lost hold of the knife. It was most as if it had been yanked from her. She then saw nothing more, and did not find her knife. The morning after, the knife was found out in the yard. It stood there stuck through a human vertebra, and yet all doors had been locked that evening.
Once a man was traveling on the ice in the evening time. But when he came to a certain ridge of ice, he met a boy wearing a parka. This was a ghost that had been sent to someone else, but met the other man there by chance. The man grappled with the ghost. It slipped on the ice, because it expected nothing, and struck its spine against the edge of an ice floe. There was then a loud crack and the man fell forward, as the ghost slipped out of his grasp, but a human bone fell down onto the ice.
Learn more
→ Complete guide to Icelandic pronunciation
→ Icelandic grammar lessons for all
Original text
(Eptir handriti sèra Skúla Gíslasonar á Stóranúpi)
Ekkja nokkur bjó búi sínu nyrðra. Var hún vel efnuð og rösk til als, og urðu því ýmsir til að biðja hennar, og þar á meðal galdrasnápur þar í nágrenninu, og neitaði hún honum. Ekkjan var skygn, og átti því hægra með að gæta sin. Skömmu seinna var hún að skamta í búri að kvöldi dags, og skar blóðmör með hnífi. Sá hún þá, hvar vofa færðist innareptir gaungunum, og kom inn í búrdyrnar. Konan stóð með hnífinn í hendinni og horfði stöðugt og óhrædd á vofuna. Vofan hikaði við og leitaði lags að komast á hlið við konuna, eða aptanað henni, því aldrei kemur óhreint framanað óhræddum manni. Ekkjan sá, að vofan var alsvört, en hafði hvítan díl. Lagði hún hnífnum á þenna blett; varð þá brestur mikill, svo konunni varð hnífurinn laus. Var líkast því sem honum væri kipt af henni. Sá hún þá ekkert framar, og ekki fann hún hníf sinn. Morguninn eptir fannst hnífurinn úti á hlaði. Stóð hann þar gegnum mannshryggjarlið, og hafði þó öllum hurðum verið læst um kvöldið.
Einu sinni var maður á ferð á ísum um kvöldtíma. En þegar hann kom að hrönn nokkurri, mætti honum strákur í úlpu yfir sèr. Var þetta draugur, sem var sendur öðrum, en mætti hinum þar af tilviljun. Maðurinn rèðst undir drauginn. Rann hann til á ísnum, því hann átti sèr einkis von, og rakst á jakabrún með hrygginn. Varð þá brestur hár og fèll maðurinn á fram, er draugurinn skrapp úr fángi honum, en mannsbein fèll niður á ísinn.
