Nátt-tröllið
It happened at a certain place, that the one who was supposed to guard the farm on Christmas Eve, while the other people were at evensong, was found either dead in the morning, or raving mad. The household members thought this was evil, and few wanted to be the one to stay home on Christmas Eve.
One time, a girl offered to guard the farm. The others were glad for this, and went away. The girl sat on the platform in the main living room, and sang to a child she was minding.
During the night, something came to the window and said:
"Fair seems to me your hand,
my keen one, my sharp one, and dillidó."
Then she says:
"It has never swept filth,
my fiend, Kári, and korriró."
Then it is said at the window:
"Fair seems to me your eye,
my keen one, my sharp one, and dillidó."
Then she says:
"It has never seen evil,
my fiend, Kári, and korriró."
Then it is said at the window:
"Fair seems to me your foot,
my keen one, my sharp one, and dillidó."
Then she says:
"It has never trodden in filth,
my fiend, Kári, and korriró."
Then it is said at the window:
"Day is in the east,
my keen one, my sharp one, and dillidó."
Then she says:
"Stand and turn to stone,
but be a harm to no one,
my fiend, Kári, and korriró."
Then the creature vanished from the window. But in the morning, when the people came home, a great stone had appeared in the farm passage, and it stood there ever since. The girl then told of what she had heard (but she saw nothing; for she never looked back), and it had been a night-troll that came to the window.
Learn more
→ Complete guide to Icelandic pronunciation
→ Icelandic grammar lessons for all
Original text
(Eptir sögn gamallar konu úr Rángárþíngi)
Það var á einum stað, að sá, sem gæta átti bæarins á jólanóttina, meðan hitt fólkið var við aptansaung, fannst annaðhvort dauður að morgni, eða æðisgeinginn. Þókti heimamönnum þetta ílt, og vildu fáir verða til að vera heima á jólanóttina. Einu sinni býðst stúlka ein til, að gæta bæarins. Urðu hinir því fegnir, og fóru burtu. Stúlkan sat á palli í baðstofu, og kvað við barn, sem hún sat undir. Um nóttina er komið á gluggann, og sagt:
„Fögur þykir mèr hönd þín,
snör mín, en snarpa, og dillidó.“
Þá segir hún:
„Hún hefir aldrei saur sópað,
ári minn, Kári, og korriró.“
Þá er sagt á glugganum:
„Fagurt þykir mèr auga þitt,
snör mín, en snarpa, og dillidó.“
Þá segir hún:
„Aldrei hefir það ílt sèð,
ári minn, Kári, og korriró.“
Þá er sagt á glugganum:
„Fagur þykir mèr fótur þinn,
snör mín, en snarpa, og dillidó.“
Þá segir hún:
„Aldrei hefir hann saur troðið,
ári minn, Kári, og korriró.“
Þá er sagt á glugganum:
„Dagur er í austri,
„snör mín, en snarpa, og dillidó.“
Þá segir hún:
„Stattu og vertu að steini,
en eingum þó að meini,
ári minn, Kári, og korriró.“
Hvarf þá vætturin af glugganum. En um morguninn, þegar fólkið kom heim, var kominn steinn mikill í bæarsundið, og stóð hann þar æ síðan. Sagði þá stúlkan frá því, sem hún hafði heyrt (en ekkert sá hún; því hún leit aldrei við), og hafði það verið nátttröll, sem á gluggann kom.
