Uppruni álfa
Once upon a time, a man was travelling. He got lost and did not know where he was going. Finally, he came to a farm he did not know at all. He knocked on the door. An elderly woman came to the door and invited him in. He accepted.
The accommodations at the farm were rather good and pleasant. The woman led the man into the main living room (baðstofa), and there were two young and beautiful girls present. He saw no other people at the farm than the elderly woman and the girls. He was welcomed well, given food and drink, and then shown to bed.
The man asked to be allowed to sleep beside one of the girls, and that was permitted. They now lay down. The man then wanted to turn towards her, but found no body there where the girl was. He groped for her, but nothing came between his hands, yet the girl was still beside him in the bed, so he saw her the whole time.
He then asks her how this could be. She says that he should not wonder at this; "because I am a bodiless spirit," she says.
"When the Devil in ancient times staged a rebellion in Heaven, he, and all those who fought with him, were driven out into the outermost darkness. Those who watched after him were also driven away from Heaven. But those who were neither with nor against him, and joined neither faction, were driven down to Earth, and ordered to live in mounds, mountains, and stones, and they are called elves or hidden people (huldumenn). They cannot live together with others, but only by themselves. They can do both good and evil, and much of it in whatever way it is. They have no such body as you, human men, but can nevertheless appear to you when they wish. I am now one of this group of fallen spirits, and therefore there is no hope that you can have more delight of me than has already happened."
The man accepted this, and later told of that which had happened to him.
Learn more
→ Complete guide to Icelandic pronunciation
→ Icelandic grammar lessons for all
Original text
(Eptir sögn hr. gullsmiðs Jóh. J. Lund í Gullbríngum.)
Einu sinni var maður à ferð. Hann viltist, og vissi ekki, hvað hann fór. Loksins kom hann að bæ, sem hann þekti ekki neitt. Þar barði hann á dyr. Kom kona roskin til dyra, og bauð honum inn. Hann þáði það. Voru húsakynni fremur góð á bænum og þokkale[g]. Konan leiddi manninn í baðstofu, og voru þar tvær stúlkur úngar og fríðar fyrir. Ekki sá hann fleira fólk á bænum, en hina rosknu konu og stúlkurnar. Var honum vel tekið, gefinn matur og drykkur, og síðan fylgt til sængur. Maðurinn bað um, að fá að sofa hjá annari stúlkunni, og var það leyft. Leggjast þau nú út af. Vildi þá maðurinn snúa að henni, en fann þar eingan líkama, sem stúlkan var. Þreif hann þá til hennar, en ekkert varð milli handa hans, þó var stúlkan kyr hjá honum í rúminu, svò hann sà hana alt af. Hann spyr hana þá, hvernig þessu víki við. Hún segir, að hann skuli ekki undrast þetta; „því eg er líkamalaus andi“, segir hún. „Þegar djöfullinn forðum gjörði uppreist á himni, þá var hann, og allir þeir, sem með honum börðust, rekinn út í hin yztu myrkur. Þeir sem horfðu á eptir honum voru og reknir burtu af himni. En þeir, sem hvorki voru með nè móti honum, og í hvorugan flokkinn geingu, voru reknir á jörðu niður, og skipað að búa í hólum, fjöllum og steinum, og eru þeir kallaðir álfar eða huldumenn. Þeir geta ekki búið saman við aðra, en sjálfa sig. Þeir geta gjört bæði gott og ílt, og það mikið á hvern veginn, sem er. Þeir hafa eingan slíkan líkama, sem þèr, mennskir menn, en geta þó birzt yður, þegar þeir viljá. Eg er nú ein af þessum flokki hinna föllnu anda, og því er eingin von, að þú getir haft meira yndi af mèr, en orðið er.“ Maðurinn lèt sèr þetta lynda, og sagði síðan frá því, sem fyrir sig hefði borið.
