Grímsborg
To the north of the homefield at Keta in Skagi stands a certain rock-fortress (borg), high and sheer-faced; it is called Grímsborg. Hidden people are always said to have lived there in the fortress, and whoever ruled there was named Grímur. It was the account of old men in Skagi, those who have passed away recently, that in their time four hidden people lived in the fortress, two men and two women, and two would always go to the homestead at Keta and listen to the service when mass was held there, while two sat at home.
One time it is said that there were great hardships in Skagi, such that it bordered on famine. Then it was one day in the spring, as often happened, that the farmer of Keta's path lay past the fortress; a verse then came from his mouth and he chanted:
"Let a rorqual drift, soon under the outer cliffs, powerful one, if you can, Borgar-Grímur, tomorrow."
Then it was answered from the fortress and chanted:
"May a rorqual drift to land, bound by the bond of Hel [death], right to Keta-sands, to save the needy people."
And the morning after, a large rorqual whale was driven ashore under the Keta-cliffs, and it became a benefit to many people there.
Another Grímsborg is farther in on the mountain on the west side of Laxárdalur; that is on the land of the farm called Hafragil. In that fortress, there has been good brushwood. But the belief has lain on it that one might not cut brush in the fortress, because then the one who had it cut would suffer some damage, loss of livestock, fire, or other such things.
Original text
(Síra Páll Jónsson í Hvammi skrásetti eptir gömlum manni á Skaga.)
Norðanvert við túnið í Ketu á Skaga stendur klettaborg ein há og þvergnýpt; hún er kölluð Grímsborg. Þar á jafnan að hafa búið huldufólk í borginni, og hver verið nefndur Grímur, er þar rèð fyrir. Var það sögn gamalla manna á Skaga, þeirra er nú eru fyrir skömmu andaðir, að í þeirra tíð byggju fjórir huldumenn í borginni, tveir karlar og tvær konur, og geingi jafnan tvent senn heim að Ketu og hlýddi tíðum, þá er þar væri messað, en tvent sæti heima.
Einn tíma er sagt, að væru harðindi mikil á Skaga, svo að lægi við mannfelli af húngri. Þá var það einn dag um vorið, sem optar, að leið bóndans í Ketu lá fram hjá borginni; varð honum þá ljóð af munni og kvað:
„Láttu reka reiður, brátt undir björgin ytri, ríkur, ef þú getur, Borgar-Grímur á morgun.“
Þá var svarað úr borginni og kveðið:
„Reki reiður að landi heljar bundin bandi rètt að Ketusandi, til bjarga lýð þurfandi.“
En um morguninn eptir var rekinn reiðarhvalur mikill undir Ketubjörgum, og varð þar mörgum manni gagn að.
Önnur Grímsborg er innar á fjallinu vestan megin Laxárdals; það er í landi þeirrar jarðar er Hafragil heitir. Í þeirri borg hefir verið hrísrif gott. En sú trú hefir legið þar á, að eigi mætti rífa í borginni, fyrir því, að þá ætti sá að verða fyrir einhverjum skaða, er rífa lèti, gripa tjóni, eldsvoða, eða öðru þesskonar.
