Guð borgar fyrir hrafninn
While traveling home to the Staðarstaður estate from the trading post at Búðir, a man stumbled upon a freshly caught lumpsucker fish. He scooped it up, tossed it into his riding sack, and continued on his way.
It was the very beginning of the fishing season, and the farmhands from Staðarstaður were out at sea for their first row of the year, operating out of the fishing camps at Lágubúð. As the man rode past these coastal huts on his way home, he noticed two large ravens perched on the roof of the Staðarstaður crew's cabin.
Suddenly, the man felt a strange, involuntary connection to the birds—it was as if one of the ravens was speaking directly into his mind, begging him for a bite to eat.
"I don't have any food to give you," the man replied, having completely forgotten about his earlier find.
"Oh, yes you do," the raven retorted. "You have food right there in your sack."
Startled, the man remembered the lumpsucker. He opened his sack, carved off a piece of the fish, and tossed it to the hungry bird. Curious about the raven's unnatural wisdom, the man then asked the bird if the Staðarstaður crew would have a good catch out on the water that day.
"Indeed," the raven replied. "They will pull in two exceptionally fine, large halibuts."
The man rode the rest of the way home and told the household about his bizarre conversation with the raven. Unsurprisingly, everyone laughed at him, calling him a superstitious fool.
But that evening, the man led two heavy packhorses down to the shore to collect the day's catch from the returning fishermen. To the absolute shock of everyone who had mocked him, the crew hauled their boat ashore carrying exactly what the raven had promised: two massive, beautiful halibuts.
Original text
(Eptir handriti sèra Jóns Norðmanns.)
Einu sinni fór maður frá Staðarstað út Búðum, fann á heimleiðinni grásleppu, tók hana upp og lèt í poka sinn, og reið svo heim eptir. Vinnumenn frá Staðarstað voru í veri og lágu við út í Lágubúð, en voru þá á sjó, því vertíð var nýbyrjuð, og rèru fyrsta vertíðarróður um daginn. Þegar maðurinn fór heimleiðis, reið hann hjá sjóbúðunum í Lágubúð, og sátu þá 2 hrafnar á Staðarbúðinni. Virtist þá manninum — og segir hann, að sèr hafi orðið það ósjálfrátt — annar hrafnanna biðja sig um bita. En hann sagðist ekkert hafa, því hann mundi ekki eptir grásleppunni. Hrafninn sagði jú, hann hefði það í pokanum sínum. Fór þá maðurinn að leita, fann grásleppuna og gaf honum bita. Síðan spurði maðurinn krumma, hvort þeir mundu afla vel í dag, Staðarpiltar. Krummi sagði jú, þeir mundu fá tvær lúður vænar. Fór svo maðurinn heim, og gat um þetta við fólkið. En það hló að honum fyrir heimskuna. Um kvöldið fór maður þessi alt að einu með tvo reiðíngshesta, til að sækja á aflann til vermanna, og höfðu Staðarpiltar feingið um daginn tvær lúður mjög stórar.
