Álfakverið
When my father was in Búðardalur with his kinsman, the late Þorsteinn Pálsson, and was growing up there with him, it happened one day in the winter that he went out to play; he was then 7 or 8 winters old. He walked east of the farm and was playing there among the tussocks, as is the custom of youngsters, jumping over puddles that are between the tussocks, for there had been a thaw during the night, and a great storm during the day; but when it cleared up, he went out to play.
When he was walking there among the tussocks, he found a little booklet (kver) on one tussock, as if it had been placed there that very instant; it was dry and well-made. He took the booklet and examined it; it was printed with very small type. He went home with the booklet and showed it; but no one recognized it, nor did it belong to the farm, and never had it been heard there what was inside it, and among this were many spiritual hymns. It was the talk of men that elf-folk had laid the booklet there so that the boy should own it. His brother, Þorsteinn Pálsson, thought that to be most true. My father knew nothing from that booklet, except what stands here following:
The Hymn
Adam’s fall and Eve’s offense brought manifold misery into the world, the remedy was then nearly exhausted, from the terrible alloy of sins. Had we not enjoyed the grace of Jesus, the strip of distress would have increased.
The promise of my good God, was given to us humans on earth; The gift of life was the redeemer of nations, he opened up the doors of heaven; he gave drink to the thirsty, weary and breathless, released [us] from all harms.
Oh, that grace and greatest mercy, my Creator, you gave to me; oh, that remedy, best of all, is the freedom of all of yours; oh, that grace and most beauty, is originated, God, from you.
The words of Jacob in my mouth, soft I keep every time, to love all your mercy, when I remember my Lord. May your praise never cease, merciful Healer. — Amen.
Verse
Praise God my spirit and my life, praised be your blessed name, praise you all peoples; praise God heart, praise him soul, praise God tongue, wit and speech, angels and highest halls; heavens, earth, sea and the blue ocean, each and every creature of its might, and all that has breath. — Amen.
Another Verse
Tones may get two, trust with silent favor, so lull together.
This is the opening verse of a certain hymn in the booklet; he knew no more of it, or from the booklet; and I have not written more here than my late father knew. It is somewhat lacking that these hymns are as spiritually rich as ours.
A certain man learned in lore said thus of old about hidden people:
"Vice-wary they keep their law, and live in true peace, unless spirits often and frequently, vex there livestock and men."
It is one thing said of hidden people's laws, that when a rich young maiden lets herself lie at home with an ignoble and contemptible man, her punishment shall be this: to marry the man, and then lose inheritance from her parents.
Original text
(Eptir handriti Ólafs Sveinssonar í Purkey.)
Þegar faðir minn var í Búðardal hjá frænda sínum, Þorsteini sál. Pálssyni, og ólst þar upp hjá honum, þá vildi svo til, að hann fór út dag einn um veturinn að leika sèr; var hann þá 7 eður 8 vetra gamall. Hann gekk austur fyrir bæinn og var að leika sèr þar um þúfurnar, eins og únglínga er vani, að stökkva yfir polla, sem á milli þúfna eru, en leysíng hafði verið um nóttina, og hríð mikil fram eptir deginum; en þegar upp stytti, fór hann út að leika sèr.
Þegar hann var að gánga þar um þúfurnar, fann hann dálítið kver á einni þúfunni, eins og það hefði verið þar samstundis lagt; var það þurt og vel um vandað. Hann tók kverið og skoðaði það; var það þá prentað með mjög smáum stýl. Hann fór heim með kverið, og lýsti því; en einginn þekti það, nè átti þar á bæ, og aldrei hafði þar heyrzt það, sem á því var, og meðal þess voru margir andlegir sálmar. Var það mál manna, að álfafólk hefði lagt kverið þar, til þess að sveinninn skyldi eignast það. Bróður hans, Þorsteini Pálssyni, þókti það sannast vera. Ei kunni faðir minn neitt úr því kveri, nema það, sem hèr stendur á eptir:
Sálmurinn.
Adams fall og Evu brotið eymd margfalda færði í heim, hartnær var þá hjálpráð þrotið, af hræðilegum synda seim. Hefðum ei Jesu náðar notið, nauða hefði magnast rein.
Fyrirheitið guðs míns góða, gafst oss mönnum jörðu á; Lífsins gjöf var lausnarinn þjóða, lauk upp dyrum himna sá; hann drykkjaði þyrsta, mædda og móða, meinum öllum leysti frá.
Ó, þá náð og miskun mesta, minn skapari gafstu mèr; ó, það hjálpráð allra besta allra þinna frelsi er; ó, þá náð og fegurð flesta, framrunnin er guð af þèr.
Orð Jakobs í mínum munni, mjúkt eg geymi sèrhvert sinn, að elska miskun allri þinni, er eg minni drottinn minn. Aldrei þínu lofi linni, líknarfulli græðarinn. — Amen.
Vers.
Lofi guð önd og lífið mitt, lofað sè blessað nafnið þitt, lofi þig líðir allir; lofi guð hjarta, lofi hann sál, lofi guð túnga, vit og mál, einglar og æðstu hallir; himnar, jörð, sjór og hafið blátt, hver og ein skepna af sínum mátt, og alt hvað hefir andardrátt. — Amen.
Annað vers.
Tóna má tvo fá, traust með hljóða hylli, svo saman dilli.
Þetta er upphafsvers á sálmi einum í kverinu; hann kunni ei fleira af því, eða úr kverinu; en eg hef hèr ei meira ritað, en faðir minn sál. kunni. Vantar nokkuð á, að þessir sálmar sèu eins andríkir og vorir.
Jarðfróður maður einn sagði svo forðum um huldufólk:
„Lastvarir halda lögmál sitt, og lifa í friði sönnum, nema þá andar opt og títt, ama þar fè og mönnum.“
Það er eitt sagt úr huldumanna lögum, að þegar rík ýngisstúlka lætur liggja sig heima ótiginn mann og auðvirðilegan, skuli hegníng hennar vera sú, að eiga manninn, og missa svo arf eptir foreldra sína.
