Íngibjörg á Svelgsá og álfkonan
It so happened one evening around Christmas at Svelgsá in Helgafell district, when everyone had come inside, that the wife of one of the farmers living there, named Ingibjörg, saw a strange woman come up into the trapdoor opening and stand on the ladder. She laid her hands upon the loft floorboard and leaned forward on them somewhat.
Ingibjörg calls out and asks who she is; but she remained silent. When she had been there a little while, Ingibjörg takes her food bowl (askur), which contained her leftovers; it was a little bit of soup with two pieces of meat in it. She then sets the bowl out on the plank near the woman and handed it to her.
This visiting woman took the bowl, picks out one of the pieces of meat, and hands it down below herself, as if she were giving it to her child. But the other piece she ate, along with what was in the bowl. She then placed it back on the plank and went away.
This went on for three evenings, one after another; Ingibjörg always handed the bowl to her with meat in it, but they spoke nothing to each other, neither awake nor asleep.
But the last time the woman came, she left behind on the edge of the loft a certain hálfskák (a short shawl or cape), which could be worn on the shoulders. It was reddish in color and so well-made that neither Reverend Tómas in Garpsdalur nor others who saw it thought they had ever seen another like it. This the woman-creature gave to Ingibjörg for the pieces of meat she gave her.
Some time after that, Ingibjörg's children were out in the farmhouse doorway. They see where three children are in front of the door, out in the yard, and they are signaling them [to come] out of the doorway with strange hand gestures. The children then went out; but the others moved away with the same hand-waving, and lured Ingibjörg's children constantly after them, so that they had come far from the farm when Ingibjörg, their mother, saw their journey.
She called to them and ran after them, and she could barely catch them or turn them back; and after that, nothing more was seen of this.
Learn more
→ Complete guide to Icelandic pronunciation
→ Icelandic grammar lessons for all
Original text
(Eptir handriti Ólafs Sveinssonar í Purkey)
Svo bar til kveld eitt um jólin á Svelgsá í Helgafellssveit, að þegar allir voru komnir inn, sá kona annars bóndans, er þar bjó, og hèt Íngibjörg, að kona ókunnug kom upp í lúkugatið, og stóð í stiganum. Lagði hún hendur sínar upp á loptsfjölina, og grúfði nokkuð fram á þær. Íngibjörg kallar upp, og spyr, hver hún sè; en hún þagði. Þegar hún hafði verið þar litla stund, þá tekur Íngibjörg ask sinn, er leifar hennar voru í; var það lítið eitt af súpu og 2 spaðbitar í henni; setur hún síðan askinn fram á fjölina hjá konunni, og rètti hann að henni. Þessi aðkomukona tók askinn, tekur þar úr annan bitann, og rèttir niður fyrir sig, eins og hún gæfi hann barni sínu, en hinn bitann át hún, og það, sem í askinum var, og setti hann svo á fjölina aptur, og fór síðan á burt. Þetta gekk í þrjú kvöld hvert eptir annað; rètti Íngibjörg ávalt askinn til hennar með spaði í; en ekkert töluðust þær við, hvorki í vöku nè svefni. En seinast, þá konan kom, skildi hún eptir á lopts skörinni hálfskák eina, sem hafa mátti á herðum; var hún rauðleit að lit, og svo tilbúin, að ei þóktist síra Tómas í Garpsdal eða aðrir, er hana sáu, hafa sèð aðra eins. Þetta gáf konuskepnan Íngibjörgu fyrir spaðbitana er hún gaf henni.
Nokkrum tíma þar á eptir voru börn Íngibjargar fram í bæardyrum. Þau sjá, hvar þrjú börn eru fyrir framan dyrnar, úti á hlaðinn, og eru þau að benda þeim út úr dyrunum með skrýtnum handa bendíngum. Fóru þá börnin út; en hin fóru undan með hinu sama handapati, og gintu börn Íngibjargar einlægt á eptir sèr, svo að þau voru komin lángt frá bænum, þegar Íngibjörg, móðir þeirra, sá til ferða þeirra. Hún kallaði á þau, og hljóp eptir þeim, og gat hún naumast náð þeim eða snúið þeim aptur; bar síðan ei framar á því.
