Nennir
Once a shepherd girl was looking for sheep. She had walked for a long time and had become very tired. She then sees a gray horse and becomes happy; she ties her garter in its mouth [as a bridle], lays her apron on it, leads it to a tussock [mound] and intends to mount. But just as she intends to mount, she says: "I believe I do not feel like (nenni) getting on."
Then the horse reacts violently and jumped out into a lake a short distance away and vanished. The girl now saw what kind of creature it was, that this was a nykur [water-horse]. For it is its nature that it may not hear its name, for then it goes into its water; but it is called by another name Nennir, and therefore it left when the girl said nennir. The same happens also if the nykur hears the word andskoti.
Once 3 or 4 children were playing. A short distance from the farm was a large lake and flat banks along the water. The children were on the banks by the water. They saw a gray horse there and went to examine it. Then one child gets on its back and then one after another, until the oldest was the only one left. They asked him to come too, for they said that the spine on the nag was long enough, even if they all came together. The child did not want to go and said he did not feel like (nenna) it.
Then the horse took a sudden start and rushed out into the water with all the other children on its back. The child who was left behind went home and told of the event, just as is told here. Men knew that this had been a nykur, and it has not been seen since, and neither have the children.
Learn more
→ Complete guide to Icelandic pronunciation
→ Icelandic grammar lessons for all
Original text
(Tekið eptir sögn herra A. Ólafssonar.)
Einu sinni var smalastúlka að leita að fè. Hún hafði geingið leingi og var orðin lúin mjög. Sèr hún þá hest gráan og verður fegin; hnýtir upp í hann sokkabandinu sínu, leggur svuntuna sína á hann, leiðir hann að þúfu og ætlar á bak. En í því hún ætlar á bak segir hún: „Eg trúi eg nenni þá ekki á bak.“ Þá tekur hesturinn viðbragð mikið og stökk út á vatn eitt skamt þaðan og hvarf. Stúlkan sá nú hvers kyns var, að þetta var nykur. Því það er náttúra hans, að hann má eigi heyra nafn sitt, þá fer hann í vatn sitt, en hann heitir öðru nafni Nennir, og því fór hann, þegar stúlkan sagði nennir. Sama verður og, ef nykurinn heyrir sagt andskoti.
Einu sinni voru 3 eða 4 börn að leika sèr. Skamt frá bænum var stórt vatn og slèttar eyrar með vatninu. Börnin voru á eyrunum við vatnið. Þau sáu þar hest gráan og fóru að skoða hann. Fer þá eitt barnið á bak og svo hvert af öðru, þángað til það elzta var eitt eptir. Þau báðu það að koma líka, því þau sögðu, að nógu væri lángur hryggurinn á klárnum, þó þau kæmu öll saman. Barnið vildi ekki fara og sagðist ekki nenna því. Tók þá hesturinn viðbragð og þaut út í vatnið með öll börnin hin á bakinu. Barnið sem eptir var, fór heim og sagði frá atburðinum, eins og hèr er nú sagt. Vissu menn að þetta hafði verið nykur, og hefir hann ekki sèzt síðan og ekki heldur börnin.
