Álfkona læknar barn
It happened in 1790 at the farm on Skarðsströnd called Vormsstaðir, that the child of the couple there became sick. The child was named, and is named, Ingibjörg. Along with this, she suffered such severe pain that she could not bear it, and it could not be relieved, though everything was tried that was possible to relieve it. The child's mother walked away from her, and likely she could not bear to hear her wailing, but the other people remained behind helpless, a short distance from this sick child.
But when Haldóra, the child's mother, had just walked away, the people who were up in the loft saw that she came back immediately, went to the sick child, and passed her hands over her. The child's cries then began to subside; she was with her a little while; she then walked away when the child had become silent.
Right after, Haldóra, her mother, came and said: "Now Ingibjörg is beginning to recover."
The people said: "Yes, she began to recover when you went away just now; for when you had finished treating the pain that was in her, she got better."
"That was not me," she said; "I have not come up since I went down when she was crying, until I came just now."
"It was, however, a woman dressed just like you who came to her," said the people, "and passed her hands over her, so that she had become silent when she left her, and she has just walked away, and you came just as she went down."
Haldóra said: "Then there is no need to speak further of this; it must have been that hidden neighbor-woman of mine, whom God has used to relieve the pain in the child."
And the child was then fully recovered from the pain, and did not feel it afterwards.
Learn more
→ Complete guide to Icelandic pronunciation
→ Icelandic grammar lessons for all
Original text
(Eptir handriti Ólafs Sveinssonar í Purkey.)
Það bar til 1790 á bæ þeim á Skarðsströnd, er heitir Vormsstaðir, að barn hjónanna þar varð sjúkt. Barnið hèt og heitir Ingibjörg. Þar með fèkk það verk svo sárann, að það gat eigi af sèr borið, og varð hann eigi linaður, og var þó til reynt það, sem auðið var, til þess að lina hann. Móðir barnsins gekk svo frá því, og mun hún ekki hafa getað heyrt kvein þess, en hitt fólkið var kyrt eptir aðgjörðalaust, skamt frá þessu veika barni.
En þegar Haldóra, móðir barnsins, var ný burt geingin, þá sá það fólk, er uppi var á loptinu, að hún kom aptur að vörmu spori, og gekk til hins veika barns, og fór höndum um það. Fóru þá að lina hljóð barnsins; var hún hjá því litla stund; gekk hún síðan á burt, þá barnið var orðið hljóðalaust.
Rètt á eptir kom Haldóra móðir þess og sagði: „Nú er henni Ingibjörgu farið að batna.“
Fólkið sagði: „Já, því var farið að batna, þá þú fórst burtu frá rètt áðan; því þegar þú varst búin að halda á verknum, sem í því var, þá batnaði því.“
„Það hefi eg eigi verið,“ sagði hún; „eg hefi ekki upp komið, síðan eg fór ofan, þegar hún var með hljóðunum, fyrr en eg kom núna.“
„Það var þó kvennmaður eins klæddur og þú, sem kom til hennar,“ sagði fólkið, „og fór höndum um hana, svo að hún var orðin hljóðalaus, þegar hún fór frá henni, og er hún rètt nýgeingin í burtu, en þú komst rètt í því, að hún fór ofan.“
Haldóra sagði: „Það er þá ekki að tala hèr um fleira; það hefir verið sú huldu-nábýliskona mín, sem guð hefir haft til þess, að lina verkinn í barninu;“ var þá og barnið albata af verknum, og fann eigi síðan til hans.
