Kölski er í fjósi
Once, Reverend Sæmundur the Wise found himself in need of a cowherd, so he enlisted the Devil to work in his cowshed. For a long while, everything went smoothly. As winter turned toward spring, the Devil performed his duties exceptionally well and without complaint.
However, on Easter Sunday, while Sæmundur was up in the pulpit delivering his sermon, the Devil decided to play a malicious trick. He gathered all the manure from the cowshed and piled it high directly in front of the church doors. When the service ended and the reverend tried to leave, he found the exit completely blocked.
Realizing exactly what had happened, Sæmundur summoned the Devil and forced him, completely against his will, to carry every last bit of the manure away from the church and back to its proper place. Sæmundur was so unyielding in his punishment that he made the Devil clean the final remnants off the ground using his own tongue.
The Devil licked the stone slab in front of the church doors so furiously that he actually wore a deep hollow into the rock. That very stone slab can still be found at the Oddi estate today, although only a quarter of it remains intact. It now sits in front of the main farmhouse doors, and you can still clearly see the depression left behind by the Devil's tongue.
Original text
(Eptir vanalegri sögn í Borgarfirði.)
Einu sinni vantaði Sæmund fróða fjósamann; tók hann þá kölska og lèt hann vera í fjósinu hjá sèr. Fór það alt vel, og leið svo fram á útmánuði, að kölski gjörði verk sitt með öllum sóma. En á meðan sèra Sæmundur var í stólnum á páskadaginn, bar kölski alla mykjuna í haug fyrir framan kirkjudyrnar, svo þegar prestur ætlaði út eptir messuna, þá komst hann það ekki. Sèr hann þá, hvað um er að vera, stefnir til sín kölska og lætur hann nauðugan viljugan bera burtu aptur alla mykjuna frá kirkjudyrunum og á sinn stað. Gekk sèra Sæmundur svo fast að honum, að hann lèt hann seinast sleikja upp leifarnar með túngunni. Sleikti þá kölski svo fast, að það kom laut í helluna fyrir framan kirkjudyrnar. Þessi hella er enn í dag í Odda, og nú þó ekki nema fjórðúngur hennar. Liggur hún nú fyrir framan bæjardyrnar, og sèr enn í hana lautina.
