Skrímslið í Vesturhópsvatni
In the last century, a man named Kolbeinn lived at Bjarghús in Vesturhóp. He was a poor man, but was well-liked everywhere, and thus many were willing to do him good. Once, in good weather and moonlight, he walked across Vesturhópsvatn on the ice to Vatnsendi, to get something from the farmer there for Christmas. This was on St. Thorlak's Eve (Þorláksmessu-aptan). The farmer let him have a fine sheep carcass. Kolbeinn then turned homeward, carrying the carcass.
When he was in the middle of the lake, he heard a rumbling behind him; the ice broke there and a huge eight-legged beast came up, most resembling in size and shape as if two horses were stuck together at the rumps, and two heads seemed to be on it. The monster gave chase to Kolbeinn. He saw that he would not be able to get away, so he let go of the carcass and ran home as fast as he could.
The day after, he went to check on the carcass, but found nothing of it then except chewed bones. He led his neighbors to the spot and showed them; but he was so well-liked that they compensated him for the loss.
Learn more
→ Complete guide to Icelandic pronunciation
→ Icelandic grammar lessons for all
Original text
(Eptir handriti sèra Skúla Gíslasonar á Stóranúpi.)
Á næstliðinni öld bjó maður sá í Bjarghúsum í Vesturhópi, er Kolbeinn hèt. Hann var snauður maður, en kom sèr alstaðar vel, og urðu því margir til að gjöra honum gott. Einu sinni gekk hann í góðu veðri og túnglsljósi yfir Vesturhópsvatn á ísi að Vatnsenda, til þess að fá nokkuð hjá bóndanum þar til jólanna. Var þetta á Þorláksmessu-aptan. Bóndi lèt hann hafa vænt sauðarkrof. Sneri Kolbeinn þá heimleiðis og bar krofið.
Þegar hann var á miðju vatninu, heyrði hann dunur fyrir aptan sig; brast ísinn þar og kom upp dýr mikið áttfætt, líkast því í vexti og sköpulagi, sem tveir hestar væru fastir saman á rössunum, og sýndust tvö höfuð á því. Skrímslið veitti Kolbeini eptirför. Sá hann, að hann mundi ekki draga undan, svo hann lèt krofið laust og hljóp svo heim, sem mest mátti hann.
Daginn eptir fór hann að vitja krofsins, en fann þá ekkert af því nema beintuggur. Leiddi hann nágranna sína að, og sýndi þeim; en svo var hann vel látinn, að þeir bættu honum skaðann.
