At the beginning of the 11th century, a woman from the Hebrides named Þórgunna came to Iceland; she was very old-fashioned in character and considered skilled in magic. Þórgunna went to stay at Fróðá under Snæfellsjökull. That same autumn she arrived, she fell ill with a sickness she believed would lead to her death. As her illness worsened, she asked the farmer to have her transported to Skálholt for burial; she said that place would long be worshipped, and there were clerics there who could chant holy songs over her.
The farmer did as she had commanded and got men to transport her to Skálholt. They traveled the usual routes south across the country, and nothing is told of their journey until they reached Borgarfjörður. There they stayed the night, and Þórgunna walked as a ghost, as Eyrbyggja-saga tells. The next day, the pallbearers continued on and brought the body to Skálholt, where it was buried.
But as the grave was being dug, the gravediggers noticed an ancient coffin on one side of the grave, but they paid it no heed. But when Þórgunna's coffin was lowered, they thought they heard her speak from the coffin:
"Cold on the feet / Without shoes (ugly things)."
Then they heard a voice from down in the grave where the ancient coffin was:
"Because few love / Þórgunna."
No one knows how this came to be or who lay in that ancient coffin.
Í byrjun 11. aldar kom út til Íslands kona ein Suðureysk, að nafni Þórgunna; hún var forn mjög í skapi og álitin fjölkunnug. Þórgunna fór til vistar að Fróðá undir Snæfellsjökli. Um haustið sama, er hún kom út híngað, tók hún sótt, er hún hèlt sig mundi til bana leiða. En er henni elnaði sóttin, bað hún bónda að láta flytja sig í Skálholt til greptrunar; kvað hún þann stað leingi mundi verða dýrkaðan; þar væru og kennimenn, er gætu haldið yfir sèr helga saungva.
Bóndi gjörði sem hún hafði fyrirmælt, og fèkk menn til að flytja hana til Skálholts. Þeir fóru sem leiðir lágu suður um land, og segir ekki af ferðum þeirra, fyrr en þeir komu í Borgarfjörð. Þar voru þeir nótt og gekk Þórgunna aptur, sem Eyrbyggja-saga segir. Daginn eptir hèldu líkmenn á fram, og komu svo líkinu í Skálholt, og var það þar jarðað.
En er verið var að taka gröfina, urðu grafarmenn varir við kistu forna öðru megin í gröfinni, og gáfu þeir eingan gaum að því. En er kistu Þórgunnu var niður hleypt, þykir þeim hún mæla í kistunni:
„Kalt á fótum / Ána ljótum.“
Þá heyrist þeim sagt niður í gröfinni, þar sem kistan sú hin forna var:
„Af því fáir unna / Þórgunna.“
Ekkert vita menn, hvernig á þessu stóð eða hver lá í kistu þeirri hinni fornu.
