„Legg í lófa karls, karls.“
It happened at a certain farm that children were outside playing by a hill; there was one young girl, and two older boys. They saw a hole in the hill. The girl, who was the youngest of them, is said to have reached her hand into the hole, and said in jest, as is the way of children: "Lay in the old man's palm, old man's palm, the old man shall not see." Then a large, gilded apron-button is said to have been placed in the child's palm.
When the other children saw this, they envied this child; then the oldest one reached his hand in, and said the same thing the youngest had said, and imagined that he would receive no lesser prize than the youngest had received. But it did not turn out well; for this child received nothing but a withered hand when he took it out of the hole, and it remained so as long as he lived.
Original text
(Eptir handriti Ólafs Sveinssonar í Purkey.)
Það var á einum bæ, að börn voru úti hjá hól nokkrum að leika sèr; var það eitt stúlkubarn úngt, og tvö piltbörn eldri. Þau sáu holu í hólnum, þá átti þessi stúlka, sem ýngst var af þeim, að hafa rètt inn í holuna hendina, og sagt að gamni sínu, eins og barna er háttur til: „Legg í lófa karls, karls, kall skal ekki sjá.“ Þá átti að hafa verið lagður stór svuntuhnappur gyltur í lófa barnsins.
Þegar hin börnin sáu þetta öfunduðu þau þetta barn; þá hafði hið elsta rètt inn hönd sína, og sagt hið sama, sem hið ýngsta sagði, og ímyndaði sèr að það mundi hljóta eigi minna hnoss, en hið ýngsta hefði hlotið. En það lánaðist eigi; því þetta barn fèkk ekkert, nema visnaða hönd sína, þá það tók hana út úr holunni, og varð svo meðan það lifði.
