Latínu-Bjarni
Teitur was a strong, cheerful, and well-educated man, the son of a prominent lawman. He married Guðrún, a clever and poetic woman, and together they managed half of a farm called Knörr.
The other half of the estate belonged to a man known as Latínu-Bjarni (Latin-Bjarni). Bjarni was notorious for his predatory behavior toward women, and it was widely whispered that he used dark sorcery and love magic to force his will upon them. Soon, Bjarni set his sights on Guðrún and began harassing her with his dark arts.
Guðrún immediately warned her husband. Although Teitur was a wise and capable man, he knew he was no match for Bjarni's sinister magic. Choosing his wife's safety over his pride, Teitur sold his half of Knörr and moved his family away to a farm called Sveinsstaðir.
In those days, it was an ancient tradition for the locals to hold a grand, raucous Christmas feast (jólagleði) in the shadow of the great glacier. One winter, the feast was hosted by a wealthy, aging farmer named Þorvarður at the Munaðarhóll estate. Teitur was among the many guests in attendance.
Late that evening, a complete stranger arrived at the door, asking Þorvarður for a place to sleep. Unsure of the man, the host quietly asked Teitur if he thought it was safe to let the stranger inside.
Teitur, possessing a sight others lacked, replied grimly, "It is perfectly safe to house the man. But it is not safe to house the thing that travels with him."
No one else could see anyone accompanying the stranger, so Teitur's ominous warning was ignored. The feast continued late into the night with heavy drinking and games, as both Teitur and Þorvarður were known to be fond of their ale. When it was finally time to sleep, Teitur retired to a sturdy wooden bed-closet and bolted the door firmly from the inside.
The next morning, the household awoke, but Teitur did not emerge. They called out to him, but the bed-closet remained silent. Finally, fearing the worst, the men broke down the locked door.
Inside, they found Teitur completely lifeless. Around his throat was a thick, dark purple bruise, clearly showing he had been brutally strangled in the night, despite the door being locked from the inside.
Everyone instantly knew who was responsible: the invisible horror had been an assassin spirit sent by the dark sorcery of Latínu-Bjarni. The tragedy cast such a dark shadow over the region that it was said to be the very last Christmas feast ever held beneath the glacier.
Original text
(Eptir Guðrúnu Guðmundsdóttur, skáldu.)
Teitur hèt maður, sonur Jóns lögrettumanns á Grímsstöðum í Breiðavík, sem annálinn reit. Teitur var vel að sèr, og skrifari góður, gleðimaður mikill, og hraustur að afli. Hann fèkk þeirrar konu, sem Guðrún hèt Bjarnadóttir, fósturdóttir föður Teits, sem var hagmælt, og vel að sèr. Þau Teitur bjuggu á hálfum Knör á móti Latínu-Bjarna, sem átti hann hálfan móti Teiti. Bjarni var afarkvennsamur, og er það sögn manna, að hann hefði við kvennagaldur með öðru fjölkynngi; tók hann nú að leggjast á hugi við Guðrúnu, konu Teits, og lèt hún mann sinn vita áleitni Bjarna, en þó Teitur þækti fróður maður, treystist hann ekki að sjá við Bjarna; seldi hann því Knör, og flutti sig að Sveinsstöðum. Það hafði verið leingi gamall siður, að halda jólagleði undir Jökli. Þorvarður hèt maður, hníginn á efri aldur; hann var gildur bóndi og bjó að Munaðarhóli. Þar átti gleðin að vera einn vetur, sem optar. Þar kom Teitur á Sveinsstöðum og margir fleiri. Um kvöldið kom þar maður ókendur og bað Þorvarð gístíngar. Þorvarður spyr Teit, hvort óhætt væri, að hýsa mann þenna; Teitur kvað óhætt, að hýsa manninn, en ekki þann, sem með honum væri, en menn vissu ekki til að neinn væri með honum. Var þessu síðan ekki framar gaumur gefinn. Var leikið og drukkið vel um kvöldið þángað til menn geingu til rekkna sinna; voru þeir Teitur og Þorvarður kallaðir ölkærir. Teitur átti að sofa í lokrekkju, sem krókuð var hurð fyrir að innan. Um morguninn, þegar aðrir voru komnir á fætur, kom ekki Teitur á fætur; var þá kallað til hans, en það kom að eingu; síðan var lokrekkjan brotin upp; var hann þá örendur í hvílunni, og blár hríngur marinn um háls honum. Eignuðu flestir illvirki þetta fjölkynngi Latínu-Bjarna; er þessi jólagleði sögð hin síðasta undir Jökli.
