The Farmer at Gnúpar (Bóndinn á Gnúpum)
A certain farmer at Gnúpar in Þingeyarsýsla dreamed that a woman came to him and complained that his children were throwing stones into a nearby lake. She explained that this disturbed the trout upon which she depended for her livelihood. The farmer paid no heed to this and did not feel it necessary to strictly forbid his children's behavior, so they continued as before to hurl stones into the water.
The same woman came a second time to the farmer in his sleep and threatened to take revenge on him. The following winter, it happened one evening that all the windows of the farm were broken. The farmer rushed out to see who had performed this trick, but he saw no one; nor were there any tracks in the freshly fallen snow, neither of men nor beasts.
Another time, the light on the table was extinguished as if by a human hand, without anyone being seen. A girl went into the kitchen to relight it, but she could not get a flame to rise in the hearth. Three times she tried to light it, and three times the light was put out immediately; the farmer then went himself and, after much struggle, succeeded in lighting it.
Once, a heavy, thick shoe was thrown by an invisible hand right into the farmer's forehead. At this he grew angry and threw the shoe back in the direction it had come from, but then it was hurled back in his face twice as hard as before. Finally, people began to feel a sense of dread at these proceedings, so the farmer moved with all his belongings away from the farm, and it was left abandoned.
Learn more
→ Complete guide to Icelandic pronunciation
→ Icelandic grammar lessons for all
Original text
Bóndi einn á Gnúpum í Þingeyarsýslu dreymdi að honum þókti kona koma til sín og kvarta yfir því, að börn hans fleygðu grjóti í stöðuvatn eitt þar nærri, því við það stygðist silúngurinn, sem hún ætti að lifa af. Bóndi skeytti þessu ekki og þókti þess ekki þörf, að banna börnum sínum alvarlega athæfi þeirra; fóru þau því hinu sama fram eptir sem áður, að þeyta steinum í vatnið.
Hin sama kona kom þá í annað sinn til bóndans í svefni og hótar honum að hefna sín. Veturinn eptir bar það við eitt kvöld, að allir gluggar voru brotnir á bænum. Bóndi þaut út, til að sjá, hver hefði leikið þenna hnykk; en hann sá eingan, og ekki heldur nein spor í snjónum, er var nýfallinn, hvorki eptir menn nè skepnur.
Í annað sinn var ljósið á borðinu drepið, eins og með mannshendi, án þess komið yrði auga á neinn. Fór þá stúlka fram í eldhús að kveykja aptur, er hún gat ekki komið ljósloga upp í eldstónni. Þrysvar reyndi hún til að kveykja og þrysvar var ljósið drepið fyrir henni aptur jafnharðan; fór þá bóndinn sjálfur til, og honum tókst að kveykja eptir lánga mæðu.
Eitt sinn var fleygt af ósýnilegri hendi þúngum og þykkum skóm rétt í ennið á bóndanum; við það reiddist hann og fleygði skónum aptur í sömu átt, er þeir voru komnir úr; en þá var þeim grýtt aptur hálfu fastar en fyrr í andlitið á honum. Loksins fór mönnum að standa stuggur að þessum aðförum, svo bóndi flutti með alt sitt burt af bænum, og hann lagðist í eyði.
