Ámundi galdramaður
At the farm of Kötlustaðir in Vatnsdalur lived a petty sorcerer named Ámundi. He was not a master of the dark arts, but what little magic he possessed, he used maliciously to bully and terrify his neighbors.
His cruel sense of humor knew no bounds. Once, he came across a man searching for lost sheep. Ámundi placed his walking stick between his legs, tricked the man into straddling the back of the stick, and cast an illusion that they were flying straight off the towering Kötlustaðir cliffs. The poor man nearly fainted from pure terror, which was exactly what Ámundi wanted.
His malice soon turned deadly. It is said that Ámundi used his magic to disorient a shepherd, causing the man to freeze to death out on the Sauðadalsdrög trail. To this day, travelers easily lose their way there in the dark and snow, led astray by the shepherd's restless ghost.
Around this time, Ámundi focused his unprovoked rage on a widow living at the Guðrúnarstaðir farm. He tormented her household relentlessly with dark magic, purely out of spite. (Some whispered that the shepherd who froze to death had been one of her servants).
Finally, the people of Vatnsdalur had enough. They reached out to the north and hired a powerful man named Jón from Hella to put an end to Ámundi. Jón had learned his craft from the infamous Sigurður of Urðir—a dark magician so dedicated that after frostbite claimed his fingers, he continued to carve runes by holding a feather quill with iron tongs, and who famously rode his own coffin across the countryside after his death.
Jón arrived at Guðrúnarstaðir just as dusk was falling. As he approached, a massive, bellowing bull—a magical beast sent by Ámundi—charged straight at him. Without flinching, Jón released a magical brownish-red dog from beneath his coat, which viciously chased the phantom bull away.
Jón stayed at the widow's farm for three days. He never went on the offensive; he simply waited. Desperate to break him, Ámundi launched three separate magical attacks—sendingar—at the house. Jón easily caught and neutralized every single one, leaving Ámundi completely drained of his power.
The third and final attack took the form of a fly, which buzzed into the room and landed on the rim of Jón's wooden bowl while he was drinking milk. Jón swiftly trapped the fly, infused it with his own overwhelming magic, and sent it straight back to its master.
Back at Kötlustaðir, Ámundi was waiting for his dinner. His wife was serving a hot soup of sheep's tail, and a piece of meat slipped from her ladle onto the floor. In a flash, the enchanted fly swooped down and buried itself inside the meat. The wife, noticing nothing, simply scooped the meat back up and dropped it into Ámundi's bowl.
Greedy and oblivious, Ámundi threw the meat into his mouth and swallowed it whole. The moment the magical sending hit his stomach, a horrific violent reaction took hold. Blood erupted violently from his nose and mouth, and Ámundi dropped dead on the spot.
His job done, Jón was showered with generous gifts by the grateful people of Vatnsdalur before returning to his home in the north.
Original text
(Eptir handriti sèra Skúla Gíslasonar á Stóranúpi.)
Ámundi hèt galdrasnápur nokkur á Kötlustöðum í Vatnsdal. Vissi hann lítið í kunnáttu sinni, en fór illa með til að hrekkja og hræða fólk. Einhvern tíma hitti hann mann, sem var að leita að fè; skaut hann þá gaungustaf sínum aptur á milli fóta sèr og narraði manninn til að setja sig á stafinn fyrir aptan sig; reið hann svo af stað og fram af Kötlustaðaklettum; lá þá manninum við aungviti, enda hafði Ámundi gjört þetta til að hræða hann. Af völdum Ámunda er líka mælt, að smalamaður hafi orðið úti á Sauðadalsdrögum á veginum „fyrir Axlir,“ milli Vatnsdals og Svínadals. Þykir þar síðan vandratað í myrkri og kafaldi; því að draugurinn villir menn. Um þessar mundir bjó ekkja nokkur á Guðrúnarstöðum; að henni sókti Ámundi nú með göldrum sínum; gjörði hann það af illmensku og rælni, því að eingar sakir átti hann við ekkjuna; hafði fólkið á þessum bæ eingan frið á sèr, og sumir segja, að maðurinn, sem úti varð á Sauðadalsdrögum, væri þaðan. Nágrönnum Ámunda fór nú að standa stuggur af; feingu þeir þá Jón frá Hellu norðan af Árskógsströnd á móti honum. Jón þessi hafði numið galdur af Sigurði á Urðum, er sífelt fèkkst við ristingar og rúnir. Það er sagt um hann, að fíngur hafi kalið af honum, og hèlt hann þá keldusvíns-fjöðrinni með taung og skrifaði svo galdrarúnir, og þegar hann dó, reið hann út um sveitir á líkkistu sinni. Aptur segja aðrir, að Sigurður þessi og Jón hafi átzt glettur við, en hvorugur unnið á öðrum. Jón kom nú vestur að Guðrúnarstöðum að kvöldi dags. Sá hann þá, hvar beljandi graðúngur kom og stefndi á hann; en hann hleypti mórauðum rakka undan hempulafi sínu á graðúnginn, og sneri hann þá undan. Jón var um kyrt í 3 daga. Sendi hann þá einga sendíngu frá sèr, en Ámundi sendi honum 3, og tók Jón þær allar; hafði Ámundi þá ekki fleiri til. Seinasta sendíngin var fluga; settist hún á askbarm hjá Jóni, þegar hann var að drekka mjólk. Greip Jón hana og magnaði, og sendi svo Ámunda aptur. Um daginn var elduð súpa á Kötlustöðum, datt hælróubiti niður hjá konunni, þegar hún ætlaði að láta hann í ask Ámunda. Bar fluguna að í þessu, og skreið hún inn í bitann; greip konan upp bitann aptur og lèt hann í askinn. Ámunda þókti bitinn góður, gætti sín ekki og gein yfir honum; en í sama bili flaug sendíngin upp í hann. Gaus þá blóð út af nösum og munni Ámunda og var hann þegar dauður. Jón var sæmdur góðum gjöfum af Vatnsdælum, og sneri svo heim aptur.
