Skrímslið í Brúnavík
A man was named Sveinn, and was the son of Guðmundur; he lived in Brúnavík by Borgarfjörður eystra. He was a very great fisherman, and had great catch-provisions, and therefore had a large storehouse built down on the sea-bank, and kept his dried fish therein.
It happened one winter during the evening time, that the farmer did not have enough dry fish to eat at home, and therefore went down into the storehouse for dried halibut strips (riklíngur), halibut fins (rafabelti), and shark (hákarl). But when he intends to go out of the storehouse again, it appeared to him that something in human likeness was sitting in the storehouse doorway; he then speaks to it, and orders it away. But it sat as before; he then grabbed a shark-knife (hákarlasax), which was inside there, and drove it into the wraith.
It was little startled by this, but said: "Pull out and stab again."
"Keep what you got," said the farmer.
The wraith then crawled out, and headed to the sea. But the farmer went home, and when he came into the main room (baðstofa), he appeared to the people to have a disturbed look on his face. But the morning after, he told of this event. A search was then made for the knife, and it was found in the sea-bank. After this, the farmer abandoned the storehouse, and no one has built there since, and the ruins are still clearly visible.
Learn more
→ Complete guide to Icelandic pronunciation
→ Icelandic grammar lessons for all
Original text
(Eptir handriti Jóns Bjarnasonar í Breiðuvík eystra.)
Maður hèt Sveinn, og var Guðmundsson; hann bjó í Brúnavík við Borgarfjörð eystra. Hann var sjómaður mesti, og átti aflafaung mikil, og lèt því byggja skemmu stóra niður á sjávarbakka, og geymdi hann þar í skreið sína. Það bar til einn vetur um kvöldtíma, að bóndi hafði ekki nóg fiskæti heima, og fór því ofan í skemmu eptir riklíngi, rafabelti og hákarli. En þegar hann ætlar út úr skemmunni aptur, sýndist honum eitthvað í mannslíki sitja í skemmudyrunum; talar hann þá til þess, og skipar því í burt. En það sat sem áður; greip hann þá hákarlasax, er þar var inni, og rak í vofuna. Henni brá lítt við, en sagði: „Drag út og stíng aptur.“ „Haf þú það, sem þú fèkkst,“ sagði bóndi. Skreiddist þá vofan út, og hèlt til sjávar. En bóndi gekk heim, og þegar hann kom í baðstofuna, sýndist fólki hann sviplegur. En morguninn eptir sagði hann frá atburði þessum. Var þá farið að leita að saxinu, og fannst það í sjávarbakkanum. Eptir þetta lagði bóndi af skemmuna, og hefir einginn bygt hana síðan, og sèst enn glögt til tóptarinnar.
