Skarðsheiði
In ancient times, there were trolls on Skarðsheiði in Borgarfjörður. These were two giantesses, and they did harm to both men and livestock, so the road fell into disuse. They lived in the cliffs east of Miðfitjar. They often sat on Miðfitjahóll, on that rock which has since been called Skessusæti (Giantess's Seat).
Once, the farmer from Grund in Skorradalur went south over the heath, and was traveling back over the heath. He then met a giantess on the way, and the story does not tell of their dealings. The farmer came home in the evening, dragging behind him the dead mare which he had ridden. He himself was very exhausted; he lay down in his bed, lay there for about a week, and then died. This was from the encounter with the giantess. He said [before he died] that it would be safe to go over the heath after this.
Then several men went over the heath, and they saw great trampling near Miðfitjahóll. From the trampling, a trail lay east onto the mountain, and it was all spattered with blood. It lay up to a certain cliff, and up the cliff face. There they saw a cave up in the cliff, but no one could get up there, so high and steep was the cliff. Men now thought they saw that they had been the death of each other, the farmer and the giantess.
Others say that bells were hung up on Miðfitjahóll, and the giantesses were frightened away by the ringing, and at the very least they are now gone from the heath.
Learn more
→ Complete guide to Icelandic pronunciation
→ Icelandic grammar lessons for all
Original text
(Eptir sögn manna í Borgarfirði.)
Í fyrndinni voru tröll á Skarðsheiði í Borgarfirði. Voru það skessur tvær, og gjörðu þær mein bæði mönnum og skepnum, svo vegurinn lagðist af. Þær bjuggu í hömrunum fyrir austan Miðfitjar. Sátu þær opt á Miðfitjahól, á kletti þeim, sem síðan er kallaður Skessusæti. — Einu sinni fór bóndinn frá Grund í Skorradal suður um heiðina, og fór heiðina til baka. Fann hann þá skessu á leiðinni, og segir ekki af viðskiptum þeirra. Bóndi kom heim um kvöldið, og dró eptir sèr dauða hryssuna, sem hann hafði riðið. Sjálfur var hann dasaður mjög; lagðist hann í rúmið, lá svo sem viku og dó síðan. Var það af viðureign skessunnar. Sagði hann, að óhætt mundi að fara eptir þetta yfir heiðina. Fóru þá menn nokkrir yfir heiðina, og sáu þeir traðk mikinn hjá Miðfitjahól. Úr traðkinum lá slóð austur á fjallið, og var hún öll með blóðdrefjum. Lá hún upp að hamri einum, og upp hamarinn. Þar sáu þeir helli uppi í hamrinum, en einginn gat komizt upp þángað, svo var hamarinn hár og brattur. Þóktust menn nú sjá, að þau höfðu orðið hvort öðru að bana, bóndinn og skessan.
Aðrir segja, að klukkur hafi verið heingdar upp á Miðfitjahól, og hafi skessurnar orðið fældar burtu með hríngíngum, og að minnsta kosti eru þær nú farnar af heiðinni.
