Krummasaga
In Vatnsdalur in the north, it is said that several farms have been destroyed by landslides falling from the Vatnsdalur Mountain. Among these farms was one called Gullberastaðir. The farmer's daughter at Gullberastaðir had a habit of always feeding the farm raven when she ate.
Once, when she handed him what she intended to give him out the window as usual, Krummi [the raven] would not accept it. The girl was surprised by this and went outside with the food. Krummi came very close to her, but still would not accept the food, yet he acted in an enticing manner, so the girl chased him out into the homefield, a short distance from the farmhouse.
But when they had arrived there, she heard great thunderings up in the mountain, and all of a sudden a landslide fell from it, which ran on both sides of Krummi and the farmer's daughter, but did not hit the spot where they were standing. The farm, on the other hand, was hit by the landslide, and it swept it away completely, with everything that was inside, living and dead. Thus Krummi repaid the farmer's daughter for the food.
The reason the landslide did not fall over the spot where Krummi and the farmer's daughter stood was that when Bishop Guðmundur the Good once traveled through there, he had camped on this spot. And before he packed up to leave, he blessed the campsite, as he was often accustomed to do, and therefore no one could ever come to harm there since.
It is furthermore mentioned that about three years after the landslide fell, a shepherd was traveling there and rode over the landslide debris where the farm had stood, and his horse broke through. The shepherd begins to think about this, and it occurs to him that it might be that he has ridden over the farm, and a house has broken in.
He then walks to the hole and finds that a considerable stench is coming up out of it. He then investigates more closely, wanting to know what might be the cause of the bad smell; he piles up a small cairn of stones beside the hole. When he came home, he told of this.
People then went there, and the hole was enlarged enough that one could get inside. This turned out to be the pantry, and the woman [the mistress of the farm] was inside, barely alive. she must have been standing there when the landslide fell on the farm. But the pantry was newly built, and therefore did not break, and that is why the woman was able to survive there all this time, because the landslide fell in the autumn, after the winter provisions had been gathered in.
Learn more
→ Complete guide to Icelandic pronunciation
→ Icelandic grammar lessons for all
Original text
(Eptir handriti sèra Svb. Guðmundssonar, nú í Móum á Kjalarnesi)
Í Vatnsdal fyrir norðan er mælt, að nokkrir bæir hafi farizt af skriðum, sem fallið hafi úr Vatnsdallsfjalli. Meðal þessara bæa var einn, sem hèt Gullberastaðir. Bóndadóttirin á Gullberastöðum hafði haft þá venju, að gefa bæjarhrafninum ætíð, þegar hún borðaði. Einu sinni þegar hún eptir venju rètti honum út um gluggann það, sem hun ætlaði að gefa honum, þá vildi krummi ekki taka við. Stúlkuna furðaði á þessu, og fór út með það. Krummi kom mikið nálægt henni, en vildi þó ekki þiggja matinn, en lèt einatt líklega, svo stúlkan elti hann út í túnið, spölkorn frá bænum. En þegar þau voru komin þángað, heyrir hún dunur miklar uppi í fjallinu, og alt í einu fèll úr því skriða sem rann báðu megin við þau krumma og bóndadóttir, en kom ekki á þann blett, sem þau voru á. Bærinn þar á móti varð fyrir skriðunni, og tók hún hann af með öllu, sem í honum var, lifandi og dauðu. Launaði krummi þannig bóndadóttur matinn. En orsökin til þess, að skriðan fèll ekki yfir blettinn, sem þau krummi og bóndadóttir stóðu á, var sú, að þegar Guðmundur biskup helgi einu sinni fór þar um, þá hafði hann tjaldað á bletti þessum. En áður enn hann tók sig upp þaðan, vígði hann tjaldstaðinn, eins og hann var opt vanur að gjöra, og því gat þar einginn síðan orðið fyrir neinu grandi.
Þess er enn fremur getið, að svo sem þrem árum eptir að skriðan hljóp, þá var þar smali á ferð, og reið yfir skriðurnar, þar sem bærinn hafði staðið, og skrapp hesturinn í. Smalinn fer að hugsa um þetta, og dettur í hug, að það geti verið, að hann hafi riðið yfir bæinn, og hafi hús brotnað inn. Hann geingur þá að holunni, og finnur að upp úr henni leggur talsverðan óþef. Hyggur hann þá betur að, og vill vita, hvað til ólykturinnar muni koma; hleður hann þá vörðubrot dálítið hjá holunni. Þegar kann [hann] kom heim til sín, sagði hann frá þessu. Var þá farið, og holan stækkuð svo mikið, að inn mátti komast í hana. Var þetta þá búrið, og konan þar tórandi í. Átti hún að hafa verið þar stödd, þegar skriðan fèll á bæinn. En búrið var nýbygt, og brotnaði því ekki, en því gat konan lifað þar allan þenna tíma, að skriðan fèll um haust, eptir að búið var að draga að vetrarforðann.
