Kvígudalir á Látraströnd
Once, fishermen rowed out from Höfði in Höfðahverfi on Látraströnd and pulled up a woman on a hook; they brought her home with them to Höfði. She was very reserved; she said she lived in the sea, and had been covering her mother's kitchen chimney when they pulled her up. She was always asking them to take her back out to the sea and let her down again at the same fishing bank where they had hooked her. But they would not, preferring instead that she remain on land; for she was skilled in all things.
She was one year at Höfði. She then sewed those mass-vestments which have been at Laufás ever since. When the year had passed, she was transported back out; for men saw that she would never be content on land. She promised before this that she would send cows up to land. She said that when the cows came to land, men should be ready to receive them, and burst the bladder that was between their nostrils, for otherwise they would immediately run away back into the sea.
Then the girl was let down again into the sea at the same fishing bank where she had been pulled up. A little later, twelve heifers (kvígur) came up from the sea and went home to Höfði. They were sea-gray in color. The place is now called Kvígudalir where they came up. Six of these cows were caught, and were considered excellent stock, but six escaped.
Learn more
→ Complete guide to Icelandic pronunciation
→ Icelandic grammar lessons for all
Original text
(Eptir sögn herra Arnl. Ólafssonar)
Einu sinni reru fiskimenn frá Höfða í Höfðahverfi á Látraströnd og drógu kvennmann á aungli; þeir fluttu hana heim með sèr að Höfða. Hún var fálát mjög; sagðist eiga heima í sjónum, og hafa verið að skýla að eldhússtrompi móður sinnar þegar þeir drógu hana. Hún var alt af að biðja þá að flytja sig út aptur í sjóinn og hleypa sèr niður aptur á sama miði og þeir hefðu dregið sig. En þeir vildu ei, heldur að hún íleingdist í landi; því hún var vel að sèr um alla hluti.
Hún var eitt ár í Höfða. Saumaði hún þá messuklæði þau, sem alt af eru í Laufási síðan. Þegar árið var liðið var hún flutt út aptur; því menn sáu, að hún mundi aldrei una í landi. Hèt hún því áður, að hún skyldi senda kýr á land upp. Sagði hún, að þegar kýrnar kæmu á land, skyldu menn vera viðbúnir að taka á móti þeim, og spreingja blöðru þá, sem væri á milli nasa þeirra, því ella mundu þær þegar hlaupa burt aptur í sjóinn.
Síðan var stúlkunni slept niður aptur í sjóinn á sama miði og hún hafði verið upp dregin. Litlu síðar komu upp tólf kvígur úr sjónum og fóru heim að Höfða. Þær voru sægráar á lit. Heita þar nú Kvígudalir, sem þær komu upp. Sex af kúm þessum náðust, og þóktu mesta afbragð, en sex sluppu.
