Leiðið í Skriðuklausturs kirkjugarði
A man was named Jón Einarsson. He was for a time a farmhand at Skriðuklaustur in Fljótsdalur; after that he went from there and died at Valþjófsstaður about 16 years ago (1860).
When he was a farmhand at the monastery, he dreamt one night that a man came to him in his sleep; he said he had a grave in the southeast corner of the churchyard, and asked him to dig him up again, and turn his grave north and south, contrary to how others' graves turn, because he was not worthy to lie like other departed people.
Jón wakes at this and thinks he sees the man as he goes away. After that, Jón falls asleep again and pays no heed to the dream.
He then dreams of the same man again, and thinks he comes to him with a more serious expression than the former time, and asks him whether he intended to do that for him, to bury him differently than other men. Jón wakes at that, and thinks he sees when the dead one walks away from him again.
Jón goes and falls asleep yet again, and dreams of the same man for the third time. It seemed to him that he now had an angry expression and said: "You shall have the worse for it, if you do not do this for me."
Jón then wakes, and thinks he still sees the man as he leaves the bedside. Jón now resolves to dig up the grave the very next day, where the other had indicated. After that, Jón falls asleep and sleeps until morning.
When Jón has got to his feet, he takes a shovel in hand, goes out into the churchyard, and digs up the grave that was pointed out to him; he comes down upon human bones there, and buries them again contrary to how others lie, facing north and south; he then finishes the grave well and builds up the mound, and that is the only grave that turns that way in the churchyard at Skriðuklaustur, and there has never been any sign of the departed one since.
Learn more
→ Complete guide to Icelandic pronunciation
→ Icelandic grammar lessons for all
Original text
(Eptir frásögn Þórarins stúdents Jónssonar frá Skriðuklaustri 1860)
Jón hèt maður og var Einarsson. Hann var um tíma vinnumaður á Skriðuklaustri í Fljótsdal; eptir það fór hann þaðan og dó á Valþjófsstað fyrir hèr um bil 16 árum (1860). Þegar hann var vinnumaður á klaustrinu, dreymdi hann eina nótt, að maður kom til hans í svefni; hann sagðist eiga gröf í landsuðurhorni kirkjugarðsins, og bað að grafa sig upp aptur, og snúa leiði sínu í norður og suður, gagnstætt því sem annara leiði snúi, því hann sè ekki verður að liggja, eins og aðrir framliðnir. Jón vaknar við þetta og þykist sjá á eptir manninum, er hann fer burtu. Eptir það sofnar Jón aptur, og hirðir ekki um drauminn. Dreymir hann þá enn sama manninn, og þykir hann þá koma til sín með meiri alvörusvip, en hið fyrra sinn, og spyrja sig, hvort hann ætlaði að gjöra það fyrir sig, að grafa sig öðru vísi, en aðra menn. Jón vaknar við það, og þykist sjá, er hinn dauði geingur frá sèr aptur. Jón fer enn og sofnar, og dreymir hinn sama mann í þriðja sinn. Þykir honum hann nú vera með reiðisvip og segja: „Þú skalt hafa verra af því, ef þú gjörir ekki þetta fyrir mig.“ Vaknar Jón þá, og þykist enn sjá manninn, í því hann fer frá rúminu. Einsetur Jón sèr nú að grafa upp leiðið þegar daginn eptir, þar sem hinn hafði til tekið. Eptir það sofnar Jón, og sefur af til morguns. Þegar Jón er kominn á fætur, tekur hann sèr reku í hönd, fer út í kirkjugarð, og grefur upp leiðið, sem honum var tilvísað, kemur þar niður á mannsbein, og grefur þau aptur gagnstætt því, sem aðrir liggja, í norður og suður, geingur svo vel frá gröfinni og gjörir upp leiðið, og er það eina leiðið, sem svo snýr í kirkjugarðinum á Skriðuklaustri, og hefir aldrei borið neitt á hinum framliðna síðan.
